Free Like Fire

مهذی سهیلی

برو ای زن برو ای لکه آلوده به ننگ
برو ای داغ سیه خورده به پیشانی تو
برو از دیده ام ای دیو سیه کار پلید
تا ز خاطر ببرم ننگ هوسرانی تو

راست گو آن لب گلرنگ شراب آلودت
با کدامین لب افسون شده در بازی بود
نگه گرم گنه زای سخن پردازت
با نگاه چه کسی گرم سخن سازی بود

فاش گو چشم سیه مست گنه آموزت
نگه عشق و تمنا به سراپای که داشت؟
آن بد اندیش بدآموز تبه کار که بود
که به فرمان هوس بر لب تو بوسه گذاشت؟

مرمرین پیکر افسونگر جادویی تو
گردن آویز چه کس بود و در آغوش که بود
موی مواج نوازشگر تو تا دم صبح
دور از دیده من ریخته بر دوش که بود

این تو بودی که به شبها همه شب تا دم صبح
نقش رخسار تو بر پرده پندارم بود؟
این تو بودی که به هر لحظه به هنگام سخن
نام تو در همه جا زیور گفتارم بود؟

من ندانستم از آغاز که نیرنگ و فریب
خفته در پرده چشمان بدین زیبایی
بی خبر بودم از این ننگ که با بی خبری
می زدم بوسه به لب های زنی هرجایی

وای بر من تو همانی که امیدم بودی؟
تو همان چشم سیه دلبر افسونگر من؟
هر چه کوشم مگر این حادثه باور نکنم
می دود یاد خطاهای تو در باور من

وای این یاد گنه خیز جنون آلوده
آهنین چنگ فرو برده در اندیشه من
ترسم این یاد روانسوز که در جان زده چنگ
از سر خشم به تلخی بکند ریشه من

در خیالم چه نشستی به تباهی؟برخیز
تا که جان را ز غم یاد تو آزاد کنم
پنجه اهرمنی را ز گلویم بردار
تا به چاهی روم از ننگ تو فریاد کنم

نوشته شده توسط آزاده در 88/05/24 ساعت موضوع | لینک ثابت

گل من گریه مکن

گل من گریه مکن
که در اینه ی اشک تو غم من پیداست
قطره ی اشک تو داند که غم من دریاست
گل من گریه مکن
سخن از اشک مخواه
که سکوتت گویاست
از نگه کردنت احوال تو را می دانم
دل غربت زده ات
بی نوایی تنهاست
من و تو می دانیم
چه غمی در دل ماست
گل من گریه مکن
اشک تو صاعقه است
تو به هر شعله ی چشمان ترم می سوزی
بیش از این گریه مکن
که بدین غمزدگی بیشترم می سوزی
من چو مرغ قفسم
تو در این کنج قفس بال و پرم می سوزی
گل ن گریه مکن
که در ایینه ی اشک تو غم من پیداست
فطره ی اشک تو داند که غم من دریاست
دل به امید ببند
نا امیدی کفرست
چشم ما بر فرداست
ز تبسم مگریز
در دندان تو در غنچه ی لب زیباست
گل من گریه مکن....

نوشته شده توسط آزاده در 88/04/30 ساعت موضوع | لینک ثابت